راه اندازی سرور یعنی آماده کردن یک سیستم برای میزبانی داده، برنامه‌ها و سرویس‌هایی که قرار است همیشه در دسترس باشند. کاربر می‌خواهد بداند کدام مسیر برای او مناسب است و چطور می‌تواند سرور را بدون پیچیدگی اضافی فعال کند.

در این راهنمای جامع از مجله پارس هاست، نصب و راه اندازی سرور در مدل اصلی یعنی سرور مجازی، اختصاصی و فیزیکی را قدم‌به‌قدم توضیح می‌دهیم تا بنای کار روشن شود و شما بتوانید درک خوبی از این داستان داشته باشید.

سرور چیست؟

ابتدا خیلی کوتاه می‌گوییم که سرور چیست. سرور یک کامپیوتر همیشه‌روشن است که داده‌ها، فایل‌ها یا برنامه‌ها را در اختیار سایر دستگاه‌ها قرار می‌دهد و نقش مرکز هماهنگی شبکه را برعهده دارد؛ با این حال این تمام ماجرا نیست. اگر می‌خواهید در مورد نحوه کار سرورها، انواع آن‌ها و کاربردهای واقعی‌شان بیشتر بدانید، مطالعه مقاله «سرور چیست» می‌تواند تصویر کامل‌تری به شما بدهد.

پیش‌نیازهای راه اندازی سرور

قبل از شروع تنظیمات، لازم است چند نکته اساسی را درنظر بگیریم. این مرحله باعث می‌شود انتخاب‌ها دقیق‌تر شوند و راه‌اندازی بدون سردرگمی پیش برود. هر سرور، چه مجازی باشد چه اختصاصی یا فیزیکی، زمانی عملکرد خوبی دارد که از ابتدا درست انتخاب شود و محیط اجرای آن آماده باشد.

فردی که قصد دارد سرور راه‌اندازی کند، به‌طور معمول با دو دغدغه روبه‌رو می‌شود: انتخاب توان سخت‌افزاری و انتخاب سیستم عاملی که با نیازهایش هماهنگ باشد. این تصمیم‌ها پایه کار هستند و بقیه مراحل بر همین انتخاب‌ها بنا می‌شوند. اگر این پایه درست گذاشته شود، کانفیگ و مدیریت سرور به شکل ساده‌تری انجام می‌شود.

انواع سرورها و کاربرد آن‌ها

هر سرور وظیفه مشخصی دارد و شناخت همین تفاوت‌ها باعث می‌شود انتخاب دقیق‌تری انجام شود. سرورهایی که در سازمان‌ها یا کسب‌وکارها استفاده می‌شوند، اغلب در چند گروه قرار می‌گیرند.

نوع سرور	توضیح ساده	کاربردهای رایج	مناسب برای
سرور مجازی (VPS)	یک بخش مستقل از یک سرور بزرگ‌تر که منابع اختصاصی دارد	اجرای سایت‌ها، برنامه‌ها، فروشگاه‌های آنلاین	کسب‌وکارهای کوچک و متوسط
سرور اختصاصی	کل سرور به یک کاربر داده می‌شود و هیچ فرد دیگری به منابع آن دسترسی ندارد	پردازش سنگین، سرویس‌های سازمانی، برنامه‌های حساس	شرکت‌ها و پروژه‌های بزرگ
سرور فیزیکی	سروری که به‌صورت مستقیم خریداری یا در محل نصب می‌شود	شبکه‌های داخلی، دیتاسنترهای سازمانی، پروژه‌های بلندمدت	سازمان‌هایی با ساختار ثابت و نیاز به کنترل کامل

شناخت این تفاوت‌ها کمک می‌کند بدانیم هدف از راه اندازی سرور چیست و کدام نوع سرور، پاسخ بهتری برای نیاز ما می‌دهد. هنگام خرید سرور باید به این تفاوت‌ها توجه کنیم.

٢. انتخاب سیستم عامل مناسب

سیستم عامل، سَبک کار سرور را تعیین می‌کند. بعضی سیستم عامل‌ها شباهت بیشتری به محیط‌های معمولی دارند و بعضی‌ها برای سرویس‌های سنگین و دسترسی ریموت طراحی شده‌اند. انتخاب سیستم عامل بستگی به نوع پروژه و سطح مهارت فرد دارد.

چند مورد از رایج‌ترین انتخاب‌های پیش‌رو به‌صورت زیر هستند:

• ویندوز سرور: مناسب برای سازمان‌هایی که از نرم‌افزارهای مایکروسافت استفاده می‌کنند و به محیط گرافیکی نیاز دارند.
• اوبونتو سرور: انتخاب محبوب برای سرویس‌های وب، برنامه‌های سبک و محیط‌های توسعه.
• CentOS / AlmaLinux: مناسب برای پروژه‌های پایدار و طولانی‌مدت که نیاز به یک سیستم امن و کم‌هزینه دارند.
• Debian: یک انتخاب پایدار و کم‌حاشیه برای اجراهای طولانی‌مدت و سرویس‌های سنگین.

هدف از این انتخاب، فقط یک چیز است: هماهنگی سیستم عامل با کارکردی که قرار است سرور انجام دهد.

نکات مهم برای آماده‌سازی سرور

قبل از اینکه نصب راه اندازی سرور شروع شود، بهتر است چند کار ساده اما ضروری انجام شود تا تنظیمات با آرامش بیشتری جلو بروند. مواردی که در این مرحله باید به آن توجه کنیم:

• آدرس IP ثابت انتخاب شود تا سرور همیشه از یک مسیر مشخص در دسترس باشد.
• توان سخت‌افزاری بررسی شود؛ پردازنده، حافظه و فضای ذخیره‌سازی باید با نوع پروژه هماهنگ باشد.
• دسترسی SSH یا کنسول مدیریت فعال باشد تا بتوانیم بدون حضور فیزیکی، سرور را تنظیم کنیم.
• چند اقدام امنیتی اولیه مانند تعیین رمز قوی و محدود کردن دسترسی‌های غیرضروری انجام شود.

این موارد ساده، کیفیت و امنیت سرور را در قدم اول تضمین می‌کنند.

خدمات راه‌اندازی و پیکربندی سرور پارس هاست

اگر می‌خواهید سرورتان همیشه پایدار بماند و خیالتان از نصب، تنظیم و پشتیبانی آن راحت باشد، پشتیبانی پارس هاست تمام مراحل فنی را برایتان انجام می‌دهد. این پلن کمک می‌کند بدون درگیر شدن با جزئیات، سرور همیشه در بهترین وضعیت کار کند.

خدماتی که با این پلن دریافت می‌کنید شامل موارد زیر است:

• نصب سیستم عامل و کنترل‌پنل برای شروع کار بدون دردسر
• پشتیبانی سخت‌افزاری و رفع سریع خطاهای فنی
• حل مشکلات شبکه و بررسی تنظیمات ارتباطی
• تنظیم وب‌سرور برای اجرای روان سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها
• کانفیگ سرویس ایمیل برای ارتباط پایدار
• راه‌اندازی بخش بکاپ و تهیه نسخه‌های پشتیبان
• اعمال تنظیمات امنیتی برای محافظت از داده‌ها
• بررسی وضعیت سرور و ارائه گزارش درخواستی
• نصب مجدد سیستم عامل به همراه دسترسی KVM
• انتقال اطلاعات بین سرورها بدون قطعی
• مانیتورینگ پایداری و عملکرد سرور به صورت مداوم
• امکان مجازی‌سازی و تنظیم سرورهای VPS
• دسترسی SolusVM برای مدیریت ساده سرورهای مجازی
• پشتیبانی تلفنی برای پاسخ‌گویی سریع به مشکلات

اگر می‌خواهید مدیریت سرور برایتان راحت‌تر و مطمئن‌تر شود، کافی است درخواست خود را ثبت کنید تا تیم پشتیبانی پارس هاست کار را ادامه دهد. برای آگاهی از هزینه راه اندازی سرور و نحوه انجام آن با تیم پشتیبانی پارس هاست تماس بگیرید: ۴۱۹۴۸-۰۲۱

راه اندازی سرور مجازی (VPS)

سرور مجازی برای کسانی مناسب است که به منابع اختصاصی، کنترل بالاتر و امکان توسعه تدریجی نیاز دارند. این نوع سرور، برخلاف انواع هاست اشتراکی، فضای مستقل خودش را دارد و این امکان را می‌دهد تا تنظیمات نرم‌افزاری یا امنیتی طبق نیاز کاربر انجام شود.

کسی که از هاست معمولی وارد فضای VPS می‌شود، در ابتدا با چند مسئولیت جدید روبه‌رو می‌شود، اما روند کار با کمی تمرین کاملا قابل مدیریت است. در ادامه آموزش راه اندازی سرور مجازی را بیان می‌کنیم:

۱. انتخاب و خرید VPS مناسب

انتخاب پلن VPS اولین تصمیم مهم است. کاربر باید توان سرور را با حجم کار خود هماهنگ کند تا سرویس بدون فشار اجرا شود.

در خرید VPS به موارد زیر توجه می‌کنیم:

• مقدار CPU و RAM با نوع پروژه هماهنگ باشد؛ برای اجرای سایت یا برنامه‌های متوسط، منابع متوسط پاسخگو هستند.
• بهتر است سرور از NVMe SSD استفاده کند تا سرعت خواندن و نوشتن بالا باشد.
• موقعیت دیتاسنتر تا حد امکان نزدیک به کاربران هدف انتخاب شود تا سرعت دسترسی بهتر شود.
• امکان افزایش منابع در آینده وجود داشته باشد.

پس از خرید سرور مجازی، اطلاعات ضروری شامل IP، نام کاربری root و رمز عبور در اختیار کاربر قرار می‌گیرد و روند نصب آغاز می‌شود.

۲. اتصال به VPS

برای انجام تنظیمات، باید از طریق SSH به سرور وصل شد. نحوه اتصال در سیستم‌های مختلف کمی متفاوت است.

اتصال در سیستم‌های مک و لینوکس:

در این سیستم‌ها، ترمینال به‌صورت پیش‌فرض آماده است. کافی است دستور زیر وارد شود:

ssh root@your-server-ip

در اولین اتصال پیام تایید نمایش داده می‌شود که باید پذیرفته شود. سپس رمز عبور وارد می‌شود و کاربر وارد محیط سرور می‌شود.

اتصال در ویندوز:

در ویندوز از ابزار PuTTY استفاده می‌شود.

• IP را در قسمت Host Name وارد می‌کنیم.
• پورت روی ۲۲ قرار می‌گیرد.
• پنجره اتصال باز می‌شود و با وارد کردن root و رمز عبور، دسترسی برقرار می‌شود.

پس از ورود، سرور آماده انجام تنظیمات اولیه است.

۳. ایجاد کاربر جدید و آماده‌سازی اولیه

در اولین قدم، سیستم عامل باید به‌روز شود تا بسته‌های قدیمی باعث اختلال نشوند. سپس کاربر جدید برای انجام کارهای روزانه ساخته می‌شود تا ورود مستقیم با root انجام نشود.

در سیستم‌عامل‌های مبتنی‌بر Ubuntu/Debian:

apt update && apt upgrade -y

adduser yourusername

usermod -aG sudo yourusername

در AlmaLinux یا CentOS:

dnf update -y

adduser yourusername

usermod -aG wheel yourusername

بعد از ساخت کاربر، باید ورود مستقیم root غیرفعال شود تا امنیت سیستم افزایش یابد.
این کار با ویرایش فایل تنظیمات SSH انجام می‌شود:

nano /etc/ssh/sshd_config

خط زیر اصلاح می‌شود:

PermitRootLogin no

سپس سرویس SSH دوباره راه اندازی می‌شود:

systemctl restart sshd

از این مرحله به بعد، ورود به سرور با کاربر جدید انجام می‌شود.

۴. امنیت اولیه: فایروال و Fail2Ban

سرور مجازی بدون تنظیمات امنیتی درست، در برابر حملات ساده و تکراری آسیب‌پذیر است. دو اقدام اولیه باعث می‌شود کنترل بهتری روی ورود و خروج ترافیک داشته باشیم.

تنظیم فایروال

در Ubuntu/Debian از UFW استفاده می‌کنیم:

• اجازه دسترسی برای SSH
• دسترسی برای ترافیک وب
• فعال‌سازی فایروال

دستورات:

ufw allow OpenSSH

ufw allow 80

ufw allow 443

ufw enable

در AlmaLinux/CentOS:

firewall-cmd –permanent –add-service=ssh

firewall-cmd –permanent –add-service=http

firewall-cmd –permanent –add-service=https

firewall-cmd –reload

نصب Fail2Ban

این ابزار رفتار ورودها را بررسی می‌کند و IPهای مشکوک را مسدود می‌کند.

در Ubuntu/Debian:

apt install fail2ban -y

در AlmaLinux/CentOS:

dnf install epel-release -y

dnf install fail2ban -y

در همین مرحله، سرور یک لایه امنیتی پایدار به‌دست می‌آورد.

۴. انتخاب روش مدیریت VPS

مدیریت سرور به دو روش انجام می‌شود:
۱. استفاده از cPanel/WHM
۲. نصب دستی وب سرور (LAMP یا مشابه آن)

نصب cPanel/WHM

این روش برای کسانی مناسب است که از هاست اشتراکی آمده‌اند و می‌خواهند محیط کاربری ساده داشته باشند.
برای نصب دستور زیر را باید وارد کنیم:

cd /home && curl -o latest -L https://securedownloads.cpanel.net/latest && sh latest

بعد از نصب، پنل مدیریت از طریق مرورگر باز می‌شود:

https://your-server-ip:2087

نصب دستی وب‌سرور (LAMP)

برای افرادی که کنترل بیشتری نیاز دارند:

در Ubuntu:

apt install apache2 mariadb-server php libapache2-mod-php php-mysql -y

در AlmaLinux:

dnf install httpd mariadb-server php php-mysqlnd -y

بعد از نصب، سرویس‌ها فعال می‌شوند تا با هر بار راه‌اندازی در دسترس باشند.

۵. راه‌اندازی سایت روی VPS

پس از نصب وب‌سرور، نوبت انتقال فایل‌ها و فعال‌سازی دامنه است. مراحل انجام این کار به‌صورت زیر خواهد بود:

• فایل‌های سایت در مسیر /var/www/html قرار می‌گیرند.
• رکورد A در تنظیمات دامنه روی IP سرور تنظیم می‌شود.
• سرویس Apache یا httpd دوباره راه‌اندازی می‌شود تا تغییرات اعمال شود.
• پس از چند ساعت، سایت با دامنه اصلی بالا می‌آید.

راه اندازی سرور اختصاصی

سرور اختصاصی زمانی انتخاب می‌شود که کاربر به قدرت پردازشی بالا، امنیت بیشتر و کنترل کامل نیاز داشته باشد. برخلاف VPS که روی یک سرور بزرگ‌تر اجرا می‌شود، اینجا تمام منابع در اختیار یک کاربر قرار می‌گیرد. همین ویژگی باعث می‌شود انتخاب و راه‌اندازی آن باید با دقت بیشتری انجام شود. اگر درست تنظیم شود، می‌تواند سال‌ها بدون مشکل سرویس بدهد و بار سنگین را تحمل کند. 

سرور اختصاصی چیست؟

سرور اختصاصی شبیه دستگاهی است که فقط برای یک سازمان یا پروژه درنظر گرفته شده‌است. تمام قدرت پردازنده، حافظه و فضای ذخیره‌سازی در اختیار همان کاربر قرار می‌گیرد و این یعنی هیچ سرویس یا برنامه دیگری روی عملکرد آن اثر نمی‌گذارد. چنین ساختاری به‌طور معمول در شرایط زیر انتخاب می‌شود:

• اجرای برنامه‌های سنگین یا حساس
• میزبانی سرویس‌هایی که همیشه باید بدون قطعی در دسترس باشند
• نیاز به کنترل کامل روی تنظیمات
• نگهداری اطلاعاتی که امنیت بالایی می‌خواهد

برای بسیاری از کسب‌وکارها، خرید سرور اختصاصی تبدیل به نقطه اتکای اصلی زیرساخت می‌شود. همین موضوع اهمیت راه اندازی اصولی را بیشتر می‌کند.

مراحل نصب و آماده‌سازی سرور اختصاصی

راه‌اندازی این سرور چند مرحله پایه‌ای دارد. اگر این مراحل درست انجام شوند، ادامه کار روان‌تر پیش می‌رود و نیاز به اصلاح‌های مکرر کمتر می‌شود.

۱. بررسی شبکه و تنظیم آدرس IP

هر سرور اختصاصی به‌طور معمول با یک یا چند IP اختصاصی ارائه می‌شود. این IP باید ثابت باشد تا سرویس‌ها بدون تغییر آدرس در دسترس باشند. پس از ورود به کنسول مدیریت، تنظیمات شبکه شامل IP، ماسک و دروازه ارتباطی بررسی و ثبت می‌شود.

۲. نصب سیستم عامل

نصب سیستم عامل با توجه به نیاز پروژه انتخاب می‌شود.

• اگر هدف اجرای سرویس‌های سازمانی باشد، ویندوز سرور انتخاب منطقی‌تری است.
• اگر پروژه به سرویس‌های وب، دیتابیس یا محیط‌های توسعه وابسته باشد، لینوکس انتخاب مطمئن‌تری خواهد بود.

 روند نصب شبیه آن چیزی است که در راه اندازی VPS دیده می‌شود، اما در سرور اختصاصی اغلب با یک کنسول مدیریتی کامل‌تر انجام می‌شود.

۳. نصب نرم‌افزارها و سرویس‌های موردنیاز

این مرحله شامل موارد زیر است:

• وب سرور
• پایگاه داده
• زبان‌های برنامه‌نویسی مورد نیاز
• ابزارهای مدیریت کاربران و فایل‌ها

هدف این است که سرویس‌ها مطابق نیاز پروژه انتخاب و به‌درستی پیکربندی شوند.

۴. کانفیگ سرور اختصاصی

این قسمت دقیق‌ترین بخش کار است و نقش زیادی در عملکرد نهایی دارد. منظور از کانفیگ سرور مجموعه تنظیماتی است که برای افزایش سرعت، پایداری و امنیت انجام می‌شود. کارشناسان در این مرحله بر اساس تجربه خود چند کار مهم انجام می‌دهند:

• تنظیم حداکثر توان پردازشی برای سرویس‌های اصلی
• مدیریت دسترسی‌ها و تعیین سطح اختیار کاربران
• فعال کردن ابزارهای امنیتی
• بررسی مصرف منابع و تنظیم سرویس‌ها برای جلوگیری از فشار ناگهانی

در این بخش، تجربه عملی ارزش زیادی دارد. کسی که چند بار سرور اختصاصی را از ابتدا راه‌اندازی کرده باشد، اغلب خیلی سریع تشخیص می‌دهد کدام تنظیم باعث افزایش سرعت می‌شود و کدام بخش نیاز به محدودیت دارد.

راه اندازی سرور فیزیکی

سرور فیزیکی زیرساخت اصلی بسیاری از سازمان‌هاست. برای این نوع سرور، برخلاف سرور مجازی یا اختصاصی، کاربر باید از همان مرحله سخت‌افزار کار را شروع کند. این یعنی کنترل بیشتری به‌دست می‌آید، اما مسئولیت‌ها نیز بیشتر می‌شود.

زمانی که سرور فیزیکی درست راه‌اندازی شود، پایداری بالایی دارد و می‌تواند سال‌ها سرویس قابل‌اعتماد ارائه دهد. راه اندازی آن چند مرحله اصلی دارد که در ادامه به‌صورت ساده و گام‌به‌گام توضیح داده می‌شود.

۱. آماده‌سازی سخت‌افزار

اولین قدم انتخاب و آماده‌کردن محل استقرار سرور است. سرور باید در محیطی قرار گیرد که تهویه مناسب داشته باشد، دما کنترل شود و دسترسی به برق پایدار وجود داشته باشد. تجربه نشان می‌دهد سرورهایی که جریان هوای سالم دارند، عمر بیشتری دارند و کمتر دچار اختلال می‌شوند. پس از انتخاب محل قرارگیری، سخت‌افزار بررسی می‌شود:

• پردازنده
• حافظه
• فضای ذخیره‌سازی
• کنترلرهای شبکه
• وضعیت کابل‌ها و منبع تغذیه

اگر قرار است چند دیسک برای پایداری بیشتر استفاده شود، اغلب از RAID بهره می‌گیرند تا در صورت خرابی یک دیسک، اطلاعات از بین نرود. این کار در بسیاری از سازمان‌ها یک استاندارد ساده اما مهم است.

۲. ساخت ISO و آماده‌سازی فایل‌های نصب

برای نصب سیستم عامل روی یک سرور تازه، ابتدا باید فایل نصب یا ISO آماده شود. این فایل شامل تنظیماتی است که مشخص می‌کند سرور چگونه باید نصب شود و چه اطلاعاتی لازم دارد. در سازمان‌هایی که چندین سرور مشابه نصب می‌کنند، به‌طور معمول یک فایل پیکربندی آماده می‌شود تا روند نصب سریع‌تر پیش برود.

این فایل‌ها به‌طور معمول شامل اطلاعات زیر هستند:

• آدرس IP
• ماسک شبکه
• دروازه ارتباطی
• نام سرور
• مشخصات دیسک راه‌اندازی

فایل‌ها بعد از آماده شدن روی یک سرور داخلی منتقل می‌شوند تا در زمان نصب در دسترس باشند. این کار باعث می‌شود نصب، دقیق و بدون خطا انجام شود.

دسترسی iLO یا IPMI و اجرای نصب

هر سرور فیزیکی اغلب یک کنسول مدیریتی دارد که بدون نیاز به حضور فیزیکی می‌توانیم از طریق آن کارهای نصب و تنظیمات را انجام دهیم. این کنسول‌ها با نام‌هایی مثل iLO یا IPMI شناخته می‌شوند. همین قابلیت باعث می‌شود در زمان نصب نیازی به اتصال مانیتور یا صفحه‌کلید نباشد.

برای شروع نصب اقدامات زیر را دنبال کنید:

• کاربر وارد کنسول مدیریتی می‌شود.
• فایل ISO روی سرور بارگذاری می‌شود.
• سرور از روی این فایل بوت می‌شود.
• روند نصب آغاز می‌شود و فایل‌های پیکربندی قبلی، مراحل را هدایت می‌کنند.

این روش یکی از مطمئن‌ترین شیوه‌های نصب است چون امکان می‌دهد تمام مراحل از راه دور مدیریت شوند. اگر سرور در دیتاسنتر قرار داشته باشد، این ویژگی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

تنظیمات پس از نصب

پس از پایان نصب سیستم عامل، سرور هنوز آماده کار نیست. چند تنظیم اصلی باید انجام شود تا سیستم به حالت پایدار برسد.

چند مورد از این تنظیمات سرور پس از نصب شامل موارد زیر است:

• تعیین رمز مطمئن برای کاربر اصلی
• نصب ابزارهای مدیریتی مثل Puppet یا ابزارهای مشابه برای هماهنگ‌سازی تنظیمات
• بررسی وضعیت دیسک و شبکه
• انجام به‌روزرسانی‌های اولیه سیستم

در این مرحله، سرور به نقطه‌ای می‌رسد که می‌توانیم روی آن سرویس‌های اصلی را نصب کنیم و وارد فاز پیکربندی کاربردی شویم. کارشناسان به‌طور معمول چند ساعت وقت صرف می‌کنند تا مطمئن شوند سرور در حالت پایدار قرار گرفته است و هیچ بخش سخت‌افزاری مشکلی ندارد.

نکات امنیتی در راه اندازی سرور

امنیت سرور از همان روز اول اهمیت دارد. اگر سرور درست کانفیگ شود، می‌تواند فشار کاری بالا را تحمل کند و در برابر حملات مقاوم بماند. امنیت سرور یعنی جلوگیری از دسترسی‌های ناخواسته، کنترل دقیق کاربران و محافظت از سرویس‌هایی که روی سرور اجرا می‌شوند. در عمل، چند اقدام کاربردی می‌توانند پایه امنیت سرور را شکل دهند:

جلوگیری از دسترسی‌های غیرمجاز

بهتر است فقط افرادی به سرور دسترسی داشته باشند که واقعا به آن نیاز دارند. این محدودیت ساده، بسیاری از خطرها را کاهش می‌دهد. رمزهای عبور باید قوی باشند و دسترسی‌ها بر اساس وظیفه هر کاربر تعریف شود. اگر سرور از فضای اینترنت قابل دسترسی است، محدود کردن پورت‌ها و تنظیم قوانین فایروال کمک بزرگی می‌کند.

مدیریت کاربران

گاهی در یک سرور چند نفر کار می‌کنند. مشخص بودن وظیفه‌ها، سطح دسترسی‌ها و نحوه ورود، نظم سرور را حفظ می‌کند. کاربرانی که دیگر در تیم فعالیت ندارند، باید از لیست دسترسی حذف شوند تا خللی در امنیت ایجاد نشود.

محافظت از سرویس‌ها و پورت‌ها

هر سرویسی که باز می‌شود، یک مسیر ارتباطی ایجاد می‌کند. بسیاری از افراد فقط سرویس‌هایی را فعال می‌کنند که نیاز دارند و بقیه را غیرفعال نگه می‌دارند. این کار ظاهر ساده‌ای دارد، اما تاثیر زیادی در جلوگیری از حملات می‌گذارد. ابزارهایی مانند Fail2Ban یا سیستم‌های گزارش‌گیری نیز کمک می‌کنند اتفاق‌های مشکوک سریع دیده شوند.

نگهداری، پشتیبانی و مانیتورینگ سرور

سرور زمانی کار خود را به‌درستی انجام می‌دهد که دائما زیر نظر باشد. نگهداری فقط شامل تعمیرات نیست، بلکه یک روند منظم است که باعث می‌شود عملکرد سرور همیشه پایدار بماند. این کار از قطعی‌های ناگهانی، کاهش سرعت یا از دست رفتن داده‌ها جلوگیری می‌کند.

مانیتورینگ منابع

نظارت روی پردازنده، حافظه و فضای ذخیره‌سازی باعث می‌شود مشکلات احتمالی زودتر دیده شوند. ابزارهای مانیتورینگ، وضعیت سرور را در طول روز ثبت می‌کنند و زمانی که مصرف منابع بالا می‌رود، هشدار می‌دهند. این اطلاعات برای تشخیص و رفع خطا بسیار ارزشمند است.

بکاپ‌گیری اصولی

یکی از مهم‌ترین اقدامات، تهیه نسخه پشتیبان است. نسخه‌های پشتیبان باید مرتب گرفته شوند و قابلیت بازگردانی داشته باشند. این اقدام ساده، در زمان بروز مشکلات، از خسارت‌های جدی جلوگیری می‌کند. بسیاری از شرکت‌ها برنامه‌ای منظم برای بکاپ‌گیری دارند و فایل‌های حساس خود را در چند محل ذخیره می‌کنند. آموزش بکاپ گرفتن از سایت را به‌صورت جامع در مقاله پارس هاست بخوانید.

شناسایی و رفع خطاهای رایج

مشکلات شبکه، اختلال در سرویس‌ها یا پر شدن فضای ذخیره‌سازی از مواردی هستند که ممکن است در طول کار ایجاد شوند. با بررسی گزارش‌ها و پیام‌های خطا، این مشکلات سریع‌تر حل می‌شوند. تیم‌هایی که تجربه بیشتری دارند، این خطاها را به‌سرعت تشخیص می‌دهند و در کمترین زمان برطرف می‌کنند.

سخن پایانی

راه اندازی سرور از هر نوعی که باشد، زمانی نتیجه خوبی می‌دهد که مراحل به‌درستی انجام شوند و هر مرحله با آگاهی کامل جلو برود. اگر پیش‌نیازها روشن باشند، انتخاب‌ها دقیق‌تر می‌شوند و تنظیمات بدون ابهام انجام می‌شود. در این راهنما تلاش کردیم مسیر راه اندازی هر سه نوع سرور مجازی، اختصاصی و فیزیکی را خیلی ساده و مرحله‌به‌مرحله توضیح دهیم تا بتوانید بدون تجربه قبلی هم تصویر روشنی از کار داشته باشید.

در عمل، سرور هر سازمان مانند قلب آن مجموعه کار می‌کند و سلامت آن نقش مهمی در کیفیت خدمات دارد. رسیدگی منظم و دقت در تنظیمات، این اطمینان را می‌دهد که سرور با ثبات بالا کار کند و پاسخگوی نیازهای واقعی باشد. پارس هاست بیش از ٢٠ سال است که در حوزه خدمات‌رسانی سرور و هاستینگ فعالیت می‌کند و با هزاران شرکت و سازمان کوچک و بزرگ همکاری کرده‌است. شما می‌توانید انواع سرور و هاست را با کیفیت، آپتایم بالا و پشتیبانی شبانه‌روزی از پارس هاست تهیه کنید.

سوالات متداول

۱. راه اندازی سرور چه مراحلی دارد؟
مراحل شامل انتخاب نوع سرور، نصب سیستم عامل، تنظیمات شبکه، پیکربندی امنیتی و در نهایت نصب سرویس‌های موردنیاز است.

۲. تفاوت سرور مجازی و اختصاصی چیست؟
سرور مجازی بخشی از یک سرور بزرگ‌تر است، اما در سرور اختصاصی تمام منابع به یک کاربر داده می‌شود و کنترل کامل‌تری در اختیار او قرار می‌گیرد.

۳. برای سرور چه سیستم عاملی مناسب‌تر است؟
اگر سرویس‌های سازمانی دارید، ویندوز مناسب است. برای سایت‌ها و برنامه‌های تحت وب، لینوکس عملکرد بهتری دارد.

۴. آیا برای مدیریت سرور نیاز به دانش فنی زیاد است؟
سطحی از آشنایی لازم است، اما اگر مراحل به‌صورت گام‌به‌گام دنبال شوند، بخش زیادی از کار بدون مشکل انجام می‌شود.

۵. برای افزایش امنیت سرور چه اقداماتی پیشنهاد می‌شود؟
به‌روزرسانی منظم، محدود کردن دسترسی‌ها، فعال کردن فایروال و استفاده از ابزارهای نظارتی، پایه‌های اصلی امنیت هستند.